Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Istic sum, inquit. Sed ego in hoc resisto;

Sedulo, inquam, faciam. Hoc est non dividere, sed frangere. Nihil enim hoc differt. Zenonis est, inquam, hoc Stoici.

Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Restatis igitur vos; Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Dici enim nihil potest verius. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Itaque his sapiens semper vacabit.

Quare attende, quaeso. Bonum valitudo: miser morbus. Prave, nequiter, turpiter cenabat; Nihil ad rem! Ne sit sane; Non laboro, inquit, de nomine. Zenonis est, inquam, hoc Stoici.

Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam.

Sed fac ista esse non inportuna; Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Tria genera bonorum; Tubulo putas dicere? Illi enim inter se dissentiunt. Scrupulum, inquam, abeunti;

Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Sit sane ista voluptas. Iam contemni non poteris. Sed hoc sane concedamus. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Quis hoc dicit? Iam enim adesse poterit.

Illud non continuo, ut aeque incontentae. Velut ego nunc moveor. Sint modo partes vitae beatae. Nulla erit controversia. Quae sequuntur igitur? Quod iam a me expectare noli. Iam in altera philosophiae parte.

Tibi hoc incredibile, quod beatissimum.

Quid iudicant sensus? Erat enim Polemonis. An potest cupiditas finiri? Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur.

Urgent tamen et nihil remittunt. Refert tamen, quo modo. Sed ego in hoc resisto; Quis istum dolorem timet? Pugnant Stoici cum Peripateticis. Quae sequuntur igitur? Itaque fecimus.

Sed haec omittamus; Primum quid tu dicis breve? Duo Reges: constructio interrete.