Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quare conare, quaeso. Sed et illum, quem nominavi, et ceteros sophistas, ut e Platone intellegi potest, lusos videmus a Socrate. In sapientem solum cadit, isque finis bonorum, ut ab ipsis Stoicis scriptum videmus, a Xenocrate atque ab Aristotele constitutus est. Duo Reges: constructio interrete. Chrysippus autem exponens differentias animantium ait alias earum corpore excellere, alias autem animo, non nullas valere utraque re; Itaque his sapiens semper vacabit. Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Me ipsum esse dicerem, inquam, nisi mihi viderer habere bene cognitam voluptatem et satis firme conceptam animo atque comprehensam.

Iam autem Callipho aut Diodorus quo modo poterunt tibi istud concedere, qui ad honestatem aliud adiungant, quod ex eodem genere non sit? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Ita est quoddam commune officium sapientis et insipientis, ex quo efficitur versari in iis, quae media dicamus. Stoici scilicet. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?

Quis negat? Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Recte dicis; Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Urgent tamen et nihil remittunt. Certe non potest. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Duo enim genera quae erant, fecit tria. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Ut vero conservetur omnis homini erga hominem societas, coniunctio, caritas, et emolumenta et detrimenta, quae felmata et blammata appellant, communia esse voluerunt; Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam.

Quonam, inquit, modo? Curium putes loqui, interdum ita laudat, ut quid praeterea sit bonum neget se posse ne suspicari quidem. Ac tamen, ne cui loco non videatur esse responsum, pauca etiam nunc dicam ad reliquam orationem tuam. Theophrastum tamen adhibeamus ad pleraque, dum modo plus in virtute teneamus, quam ille tenuit, firmitatis et roboris. Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum; Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? In primo enim ortu inest teneritas ac mollitia quaedam, ut nec res videre optimas nec agere possint. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Nec enim ignoras his istud honestum non summum modo, sed etiam, ut tu vis, solum bonum videri. Quem enim ardorem studii censetis fuisse in Archimede, qui dum in pulvere quaedam describit attentius, ne patriam quidem captam esse senserit? Ampulla enim sit necne sit, quis non iure optimo irrideatur, si laboret?

  1. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est.
  2. Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit?
  3. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;
  4. A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni.
  5. Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum.

Immo alio genere;

Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Nam nec vir bonus ac iustus haberi debet qui, ne malum habeat, abstinet se ab iniuria. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Praeteritis, inquit, gaudeo.

Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Num igitur dubium est, quin, si in re ipsa nihil peccatur a superioribus, verbis illi commodius utantur? Deprehensus omnem poenam contemnet. Erat enim Polemonis. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Duo enim genera quae erant, fecit tria. A villa enim, credo, et: Si ibi te esse scissem, ad te ipse venissem. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse;

Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim.

Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. Quae sequuntur igitur? Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Recte, inquit, intellegis. Non laboro, inquit, de nomine. Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. Graccho, eius fere, aequalí? Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia.

  1. Laboro autem non sine causa;
  2. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus;
  3. -delector enim, quamquam te non possum, ut ais, corrumpere, delector, inquam, et familia vestra et nomine.
Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus;

Negare non possum. Que Manilium, ab iisque M. Antiquorum autem sententiam Antiochus noster mihi videtur persequi diligentissime, quam eandem Aristoteli fuisse et Polemonis docet. Cum autem venissemus in Academiae non sine causa nobilitata spatia, solitudo erat ea, quam volueramus. An id exploratum cuiquam potest esse, quo modo se hoc habiturum sit corpus, non dico ad annum, sed ad vesperum? Quare ad ea primum, si videtur; Illud non continuo, ut aeque incontentae.

Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Quasi vero aut concedatur in omnibus stultis aeque magna esse vitia, et eadem inbecillitate et inconstantia L. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Num igitur dubium est, quin, si in re ipsa nihil peccatur a superioribus, verbis illi commodius utantur? Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Sapientem locupletat ipsa natura, cuius divitias Epicurus parabiles esse docuit. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos.

  1. Ut aliquid scire se gaudeant?
  2. Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium.
  3. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres.
Nunc vides, quid faciat.

Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Facete M. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. ALIO MODO. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Pauca mutat vel plura sane; Bestiarum vero nullum iudicium puto. Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Tanti autem aderant vesicae et torminum morbi, ut nihil ad eorum magnitudinem posset accedere. Hoc non est positum in nostra actione. Ea possunt paria non esse.

Fortemne possumus dicere eundem illum Torquatum? Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? In voluptate corporis-addam, si vis, animi, dum ea ipsa, ut vultis, sit e corpore-situm est vivere beate. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Hic ego: Etsi facit hic quidem, inquam, Piso, ut vides, ea, quae praecipis, tamen mihi grata hortatio tua est. Hic nihil fuit, quod quaereremus. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit. Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus?

Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Quid nunc honeste dicit? Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. An tu me de L. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur? Tollenda est atque extrahenda radicitus. Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Minime vero probatur huic disciplinae, de qua loquor, aut iustitiam aut amicitiam propter utilitates adscisci aut probari. Et quoniam haec deducuntur de corpore quid est cur non recte pulchritudo etiam ipsa propter se expetenda ducatur?

Si quae forte-possumus. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Hos contra singulos dici est melius. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Crasso, quem semel ait in vita risisse Lucilius, non contigit, ut ea re minus agelastoj ut ait idem, vocaretur. Confecta res esset. Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Non semper, inquam;

Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit. Id enim ille summum bonum eu)qumi/an et saepe a)qambi/an appellat, id est animum terrore liberum. Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt.

Hoc uno captus Erillus scientiam summum bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam. Non potes, nisi retexueris illa. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Quippe, inquieta cum tam docuerim gradus istam rem non habere quam virtutem, in qua sit ipsum etíam beatum. In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum;

Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit? Venit ad extremum; Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Bonum appello quicquid secundurn naturam est, quod contra malum, nec ego solus, sed tu etiam, Chrysippe, in foro, domi; Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Hos contra singulos dici est melius.

Minime vero istorum quidem, inquit. Idemne, quod iucunde? Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? In sapientem solum cadit, isque finis bonorum, ut ab ipsis Stoicis scriptum videmus, a Xenocrate atque ab Aristotele constitutus est. Prioris generis est docilitas, memoria; Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Laboro autem non sine causa; Hoc tu nunc in illo probas. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Nullis enim partitionibus, nullis definitionibus utuntur ipsique dicunt ea se modo probare, quibus natura tacita adsentiatur.

Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Curium putes loqui, interdum ita laudat, ut quid praeterea sit bonum neget se posse ne suspicari quidem. Non laboro, inquit, de nomine. Nunc reliqua videamus, nisi aut ad haec, Cato, dicere aliquid vis aut nos iam longiores sumus. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Hoc unum Aristo tenuit: praeter vitia atque virtutes negavit rem esse ullam aut fugiendam aut expetendam.

Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Illi enim inter se dissentiunt. Nec enim figura corporis nec ratio excellens ingenii humani significat ad unam hanc rem natum hominem, ut frueretur voluptatibus. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Primum quid tu dicis breve? An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit. Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam;

Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Proclivi currit oratio. Verum enim diceret, idque Socratem, qui voluptatem nullo loco numerat, audio dicentem, cibi condimentum esse famem, potionis sitim. Sed quid sentiat, non videtis. Quis tibi ergo istud dabit praeter Pyrrhonem, Aristonem eorumve similes, quos tu non probas? Sed quot homines, tot sententiae; Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Quippe: habes enim a rhetoribus; Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane.