Quid vero?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Si enim ad populum me vocas, eum. Non semper, inquam; Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Sed ille, ut dixi, vitiose. Duo Reges: constructio interrete. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Dicuntur ista, Cato, magnifice, inquam, sed videsne verborum gloriam tibi cum Pyrrhone et cum Aristone, qui omnia exaequant, esse communem?

Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quippe: habes enim a rhetoribus; Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere. Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? Illa enim, quae prosunt aut quae nocent, aut bona sunt aut mala, quae sint paria necesse est. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret.

Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quid de Pythagora? Nam e quibus locis quasi thesauris argumenta depromerentur, vestri ne suspicati quidem sunt, superiores autem artificio et via tradiderunt. Bonum integritas corporis: misera debilitas. Quantam rem agas, ut Circeis qui habitet totum hunc mundum suum municipium esse existimet? Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Immo sit sane nihil melius, inquam-nondum enim id quaero-, num propterea idem voluptas est, quod, ut ita dicam, indolentia? Ad quorum et cognitionem et usum iam corroborati natura ipsa praeeunte deducimur.

Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est.

Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse?

An nisi populari fama? Rationis enim perfectio est virtus; Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt. At hoc in eo M. Idemne, quod iucunde? Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere. Nec hoc ille non vidit, sed verborum magnificentia est et gloria delectatus. Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse;

Si quae forte-possumus. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Non potes ergo ista tueri, Torquate, mihi crede, si te ipse et tuas cogitationes et studia perspexeris; Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter.

  1. Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem.
  2. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet.
  3. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum.
  4. Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt.
  5. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros.
  6. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.

Laboro autem non sine causa;

Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero. Effluit igitur voluptas corporis et prima quaeque avolat saepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Alia quaedam dicent, credo, magna antiquorum esse peccata, quae ille veri investigandi cupidus nullo modo ferre potuerit. De maximma autem re eodem modo, divina mente atque natura mundum universum et eius maxima partis administrari. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Num quid tale Democritus? Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Obscura, inquit, quaedam esse confiteor, nec tamen ab illis ita dicuntur de industria, sed inest in rebus ipsis obscuritas. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere.

Tum ille: Finem, inquit, interrogandi, si videtur, quod quidem ego a principio ita me malle dixeram hoc ipsum providens, dialecticas captiones. Verum hoc idem saepe faciamus. Nunc agendum est subtilius. Ac tamen hic mallet non dolere. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; At, si voluptas esset bonum, desideraret. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Pauca mutat vel plura sane; Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum;

Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Ubi ut eam caperet aut quando? Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Nihil enim desiderabile concupiscunt, plusque in ipsa iniuria detrimenti est quam in iis rebus emolumenti, quae pariuntur iniuria. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?

Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta.

Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Quid ergo? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Erat enim res aperta. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Quam quidem certationem homo et acutus et diligens, Chrysippus, non contemnit totumque discrimen summi boni in earum comparatione positum putat. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Idemne, quod iucunde? Si enim ad populum me vocas, eum. Primum quid tu dicis breve?

Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret.

Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Istic sum, inquit. Cum enim summum bonum in voluptate ponat, negat infinito tempore aetatis voluptatem fieri maiorem quam finito atque modico. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Ut pulsi recurrant? Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit? Hominum non spinas vellentium, ut Stoici, nec ossa nudantium, sed eorum, qui grandia ornate vellent, enucleate minora dicere. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quid ergo dubitamus, quin, si non dolere voluptas sit summa, non esse in voluptate dolor sit maximus? Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sint ista Graecorum; Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere.

  1. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum.
  2. Mene ergo et Triarium dignos existimas, apud quos turpiter loquare?
  3. Nec vero ut voluptatem expetat, natura movet infantem, sed tantum ut se ipse diligat, ut integrum se salvumque velit.
  4. Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia.

Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt;

Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis instituta sunt aut inventa sunt? Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Id Sextilius factum negabat. Quid iudicant sensus? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Tum ego: Non mehercule, inquam, soleo temere contra Stoicos, non quo illis admodum assentiar, sed pudore impedior; Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Cui Tubuli nomen odio non est? Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando;

Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.

Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum. Itaque non discedit ab eorum curatione, quibus praeposita vitam omnem debet gubernare, ut mirari satis istorum inconstantiam non possim. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt. Ecce aliud simile dissimile.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Ut pulsi recurrant? Frater et T. Quonam, inquit, modo? Tollenda est atque extrahenda radicitus. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Immo sit sane nihil melius, inquam-nondum enim id quaero-, num propterea idem voluptas est, quod, ut ita dicam, indolentia? Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt.

Coniunctio autem cum honestate vel voluptatis vel non dolendi id ipsum honestum, quod amplecti vult, id efficit turpe. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Quid censes in Latino fore? Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta.

Si enim ad populum me vocas, eum. Bonum appello quicquid secundurn naturam est, quod contra malum, nec ego solus, sed tu etiam, Chrysippe, in foro, domi; Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur? Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio.

Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Cur, nisi quod turpis oratio est? Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Et hanc quidem primam exigam a te operam, ut audias me quae a te dicta sunt refellentem.

  1. Tamen a proposito, inquam, aberramus.
  2. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii.
  3. Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere.
  4. Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse?

Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter. Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet;

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere.

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum; Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat? Princeps huius civitatis Phalereus Demetrius cum patria pulsus esset iniuria, ad Ptolomaeum se regem Alexandream contulit. Quae duo sunt, unum facit. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo.