Quid censes in Latino fore?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia;

Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Ita prorsus, inquam; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Sed haec ab Antiocho, familiari nostro, dicuntur multo melius et fortius, quam a Stasea dicebantur. Restat locus huic disputationi vel maxime necessarius de amicitia, quam, si voluptas summum sit bonum, affirmatis nullam omnino fore. Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. In ipsa enim parum magna vis inest, ut quam optime se habere possit, si nulla cultura adhibeatur. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis.

  1. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.
  2. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;
  3. Fortemne possumus dicere eundem illum Torquatum?
  4. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat?

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. An, partus ancillae sitne in fructu habendus, disseretur inter principes civitatis, P. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Pugnant Stoici cum Peripateticis.

Qualis est igitur omnis haec, quam dico, conspiratio consensusque virtutum, tale est illud ipsum honestum, quandoquidem honestum aut ipsa virtus est aut res gesta virtute; Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Quae quidem adhuc peregrinari Romae videbatur nec offerre sese nostris sermonibus, et ista maxime propter limatam quandam et rerum et verborum tenuitatem. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum. Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit? Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Sin ea non neglegemus neque tamen ad finem summi boni referemus, non multum ab Erilli levitate aberrabimus.

  1. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.
  2. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt.
  3. Cave putes quicquam esse verius.
  4. -, sed ut hoc iudicaremus, non esse in iis partem maximam positam beate aut secus vivendi.

Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem.

Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo.

Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Itaque non discedit ab eorum curatione, quibus praeposita vitam omnem debet gubernare, ut mirari satis istorum inconstantiam non possim. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Praeclare Laelius, et recte sofñw, illudque vere: O Publi, o gurges, Galloni! es homo miser, inquit. Deinde concludebas summum malum esse dolorem, summum bonum voluptatem! Lucius Thorius Balbus fuit, Lanuvinus, quem meminisse tu non potes. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Quibus natura iure responderit non esse verum aliunde finem beate vivendi, a se principia rei gerendae peti;

Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio.

Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. Tanti autem aderant vesicae et torminum morbi, ut nihil ad eorum magnitudinem posset accedere. Quasi vero aut concedatur in omnibus stultis aeque magna esse vitia, et eadem inbecillitate et inconstantia L. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Beatus sibi videtur esse moriens.

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Illi enim inter se dissentiunt. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.

Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Praeteritis, inquit, gaudeo. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto. Sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare? Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum.

Pauca mutat vel plura sane; Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Cur deinde Metrodori liberos commendas? Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es. Numquam facies. Nemo nostrum credebat, eratque veri similius hunc mentiri, cuius interesset, quam illum, qui id se rogasse scripsisset, quod debuisset rogare.

Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. An potest cupiditas finiri? Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Quis hoc dicit? Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Hanc in motu voluptatem -sic enim has suaves et quasi dulces voluptates appellat-interdum ita extenuat, ut M. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros.

Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Prioris generis est docilitas, memoria; Qui est in parvis malis. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? Quarum cum una sit, qua mores conformari putantur, differo eam partem, quae quasi stirps ets huius quaestionis. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Id quaeris, inquam, in quo, utrum respondero, verses te huc atque illuc necesse est. Sunt enim quasi prima elementa naturae, quibus ubertas orationis adhiberi vix potest, nec equidem eam cogito consectari. Quos ille, di inmortales, cum omnes artus ardere viderentur, cruciatus perferebat! nec tamen miser esse, quia summum id malum non erat, tantum modo laboriosus videbatur;

Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Est, ut dicis, inquam. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Numquam hoc ita defendit Epicurus neque Metrodorus aut quisquam eorum, qui aut saperet aliquid aut ista didicisset. Atque adhuc ea dixi, causa cur Zenoni non fuisset, quam ob rem a superiorum auctoritate discederet. Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Haec qui audierit, ut ridere non curet, discedet tamen nihilo firmior ad dolorem ferendum, quam venerat.

Duo Reges: constructio interrete. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Hoc est vim afferre, Torquate, sensibus, extorquere ex animis cognitiones verborum, quibus inbuti sumus. Num quid tale Democritus? Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus;

Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam.

Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. Simus igitur contenti his. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Hic ego: Etsi facit hic quidem, inquam, Piso, ut vides, ea, quae praecipis, tamen mihi grata hortatio tua est. At enim hic etiam dolore. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. At enim iam dicitis virtutem non posse constitui, si ea, quae extra virtutem sint, ad beate vivendum pertineant. Polycratem Samium felicem appellabant. At tu eadem ista dic in iudicio aut, si coronam times, dic in senatu. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Quod est, ut dixi, habere ea, quae secundum naturam sint, vel omnia vel plurima et maxima.

  1. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?
  2. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia?
  3. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare.
  4. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono.
  5. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda.

Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri.

Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. An id exploratum cuiquam potest esse, quo modo se hoc habiturum sit corpus, non dico ad annum, sed ad vesperum? De vacuitate doloris eadem sententia erit. Sed et illum, quem nominavi, et ceteros sophistas, ut e Platone intellegi potest, lusos videmus a Socrate. An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar? Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur?

Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum.

Non enim in ipsa sapientia positum est beatum esse, sed in iis rebus, quas sapientia comparat ad voluptatem. Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; De quibus cupio scire quid sentias. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos;

Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Odium autem et invidiam facile vitabis. Quo tandem modo? Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Is hoc melior, quam Pyrrho, quod aliquod genus appetendi dedit, deterior quam ceteri, quod penitus a natura recessit.

Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum. Ex quo intellegitur nec intemperantiam propter se esse fugiendam temperantiamque expetendam, non quia voluptates fugiat, sed quia maiores consequatur. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. A villa enim, credo, et: Si ibi te esse scissem, ad te ipse venissem. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. In voluptate corporis-addam, si vis, animi, dum ea ipsa, ut vultis, sit e corpore-situm est vivere beate. Quo modo autem philosophus loquitur?

Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur.

Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Haeret in salebra. Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Cur iustitia laudatur? Si id dicis, vicimus. Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser.