Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Duo Reges: constructio interrete. Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti. Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Nam quicquid quaeritur, id habet aut generis ipsius sine personis temporibusque aut his adiunctis facti aut iuris aut nominis controversiam. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare.

Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Cum autem assumpta ratío est, tanto in dominatu locatur, ut omnia illa prima naturae hulus tutelae subiciantur. Haeret in salebra. Addidisti ad extremum etiam indoctum fuisse.

Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem.

Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Omnes, qui non sint sapientes, aeque miseros esse, sapientes omnes summe beatos, recte facta omnia aequalia, omnia peccata paria; Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt.

Quid tibi, Torquate, quid huic Triario litterae, quid historiae cognitioque rerum, quid poetarum evolutio, quid tanta tot versuum memoria voluptatis affert? Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Quid tibi, Torquate, quid huic Triario litterae, quid historiae cognitioque rerum, quid poetarum evolutio, quid tanta tot versuum memoria voluptatis affert? Cur post Tarentum ad Archytam? Id est enim, de quo quaerimus. In schola desinis. Utram tandem linguam nescio? Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere.

Se dicere inter honestum et turpe nimium quantum, nescio quid inmensum, inter ceteras res nihil omnino interesse. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Sit enim idem caecus, debilis. Quibusnam praeteritis? Possumusne hic scire qualis sit, nisi contulerimus inter nos, cum finem bonorum dixerimus, quid finis, quid etiam sit ipsum bonum?

  1. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas?
  2. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia.

Omnis enim est natura diligens sui. Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur? Restinguet citius, si ardentem acceperit. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas.

Hic si Peripateticus fuisset, permansisset, credo, in sententia, qui dolorem malum dicunt esse, de asperitate autem eius fortiter ferenda praecipiunt eadem, quae Stoici. Cuius etiam illi hortuli propinqui non memoriam solum mihi afferunt, sed ipsum videntur in conspectu meo ponere. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Vide ne ista sint Manliana vestra aut maiora etiam, si imperes quod facere non possim. Aliter autem vobis placet. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia.

Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. In omni enim arte vel studio vel quavis scientia vel in ipsa virtute optimum quidque rarissimum est. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Sed tu, ut dignum est tua erga me et philosophiam voluntate ab adolescentulo suscepta, fac ut Metrodori tueare liberos. Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint.

  1. Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis.
  2. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis.

Sunt etiam turpitudines plurimae, quae, nisi honestas natura plurimum valeat, cur non cadant in sapientem non est facile defendere. Si vero id etiam explanare velles apertiusque diceres nihil eum fecisse nisi voluptatis causa, quo modo eum tandem laturum fuisse existimas? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. At vero si ad vitem sensus accesserit, ut appetitum quendam habeat et per se ipsa moveatur, quid facturam putas?

Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Quo modo autem philosophus loquitur? Alia quaedam dicent, credo, magna antiquorum esse peccata, quae ille veri investigandi cupidus nullo modo ferre potuerit. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit? Vide, ne magis, inquam, tuum fuerit, cum re idem tibi, quod mihi, videretur, non nova te rebus nomina inponere. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.

Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Concinnus deinde et elegans huius, Aristo, sed ea, quae desideratur, a magno philosopho, gravitas, in eo non fuit; Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem. Sed et illum, quem nominavi, et ceteros sophistas, ut e Platone intellegi potest, lusos videmus a Socrate. Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Quibus ego vehementer assentior. Ratio ista, quam defendis, praecepta, quae didicisti, quae probas, funditus evertunt amicitiam, quamvis eam Epicurus, ut facit, in caelum efferat laudibus. Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur; Velut ego nunc moveor.

Sed tamen intellego quid velit. Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. E quo efficitur, non ut nos non intellegamus quae vis sit istius verbi, sed ut ille suo more loquatur, nostrum neglegat. An hoc usque quaque, aliter in vita? Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Nec vero ut voluptatem expetat, natura movet infantem, sed tantum ut se ipse diligat, ut integrum se salvumque velit. Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis.

Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest.

Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Non enim, si malum est dolor, carere eo malo satis est ad bene vivendum. Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem. Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Reicietur etiam Carneades, nec ulla de summo bono ratio aut voluptatis non dolendive particeps aut honestatis expers probabitur. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Addidisti ad extremum etiam indoctum fuisse. Est igitur officium eius generis, quod nec in bonis ponatur nec in contrariis.

Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt. Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Quid loquor de nobis, qui ad laudem et ad decus nati, suscepti, instituti sumus?

Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Ista similia non sunt, Cato, in quibus quamvis multum processeris tamen illud in eadem causa est, a quo abesse velis, donec evaseris; Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Hic ambiguo ludimur.

  1. Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest.
  2. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis;

Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Suo genere perveniant ad extremum; Tenuit permagnam Sextilius hereditatem, unde, si secutus esset eorum sententiam, qui honesta et recta emolumentis omnibus et commodis anteponerent, nummum nullum attigisset. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit? Nam cum Academicis incerta luctatio est, qui nihil affirmant et quasi desperata cognitione certi id sequi volunt, quodcumque veri simile videatur. Dici enim nihil potest verius.

Nec vero pietas adversus deos nec quanta iis gratia debeatur sine explicatione naturae intellegi potest. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Non ergo Epicurus ineruditus, sed ii indocti, qui, quae pueros non didicisse turpe est, ea putant usque ad senectutem esse discenda. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Ergo in bestiis erunt secreta e voluptate humanarum quaedam simulacra virtutum, in ipsis hominibus virtus nisi voluptatis causa nulla erit? Quae est quaerendi ac disserendi, quae logikh dicitur, iste vester plane, ut mihi quidem videtur, inermis ac nudus est. Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria.

Quae cum dixissem, Habeo, inquit Torquatus, ad quos ista referam, et, quamquam aliquid ipse poteram, tamen invenire malo paratiores. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Fadio Gallo, cuius in testamento scriptum esset se ab eo rogatum ut omnis hereditas ad filiam perveniret. Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius?

Quodsi, ne quo incommodo afficiare, non relinques amicum, tamen, ne sine fructu alligatus sis, ut moriatur optabis. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? In primo enim ortu inest teneritas ac mollitia quaedam, ut nec res videre optimas nec agere possint. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Ut id aliis narrare gestiant? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Bonum liberi: misera orbitas. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret?

At iam decimum annum in spelunca iacet. Hoc simile tandem est? Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Nullis enim partitionibus, nullis definitionibus utuntur ipsique dicunt ea se modo probare, quibus natura tacita adsentiatur. Idque testamento cavebit is, qui nobis quasi oraculum ediderit nihil post mortem ad nos pertinere?