Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Paria sunt igitur. Stoicos roga. Qui est in parvis malis. Duo Reges: constructio interrete. Tum mihi Piso: Quid ergo?

Tubulo putas dicere? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Ecce aliud simile dissimile.

Id est enim, de quo quaerimus. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?

Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Restinguet citius, si ardentem acceperit. Quare ad ea primum, si videtur; Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae.

Nunc de hominis summo bono quaeritur; Facillimum id quidem est, inquam. Sed videbimus. Sit sane ista voluptas. Confecta res esset. Minime vero, inquit ille, consentit.

Certe non potest. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus;

Bonum liberi: misera orbitas. Sed nunc, quod agimus;

Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?

Non semper, inquam; Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Cyrenaici quidem non recusant; Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Quo modo? Omnis enim est natura diligens sui.

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Quid de Pythagora? Tu quidem reddes;

Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Torquatus, is qui consul cum Cn. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. At hoc in eo M.