Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere. Duo Reges: constructio interrete. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit?

Nam voluptatis causa facere omnia, cum, etiamsi nihil
consequamur, tamen ipsum illud consilium ita faciendi per se
expetendum et honestum et solum bonum sit, nemo dixit.

Sed ad bona praeterita redeamus.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Sit enim idem caecus, debilis. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Frater et T.

Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Beatus sibi videtur esse moriens. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate.

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint;

Haec quo modo conveniant, non sane intellego. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est doloris omnis amotio.

Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest.

Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. De quibus cupio scire quid sentias. Quae cum dixisset, finem ille. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quia voluptatem hanc esse sentiunt omnes, quam sensus accipiens movetur et iucunditate quadam perfunditur. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere?

Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Quid me istud rogas? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Odium autem et invidiam facile vitabis.

Apparet statim, quae sint officia, quae actiones.

Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit? Pauca mutat vel plura sane; Sed tamen intellego quid velit. Sed quid sentiat, non videtis.

Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; At enim hic etiam dolore. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer.

Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Qui est in parvis malis. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero.

Nam e quibus locis quasi thesauris argumenta depromerentur, vestri ne suspicati quidem sunt, superiores autem artificio et via tradiderunt.
Nunc reliqua videamus, nisi aut ad haec, Cato, dicere aliquid vis aut nos iam longiores sumus.

Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Pauca mutat vel plura sane; Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Tria genera bonorum;

Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus.

Quis enim potest istis, quae te, ut ais, delectant, brevibus et acutis auditis de sententia decedere? Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis.

Summum autem bonum si ignoretur, vivendi rationem ignorari
necesse est, ex quo tantus error consequitur, ut quem in
portum se recipiant scire non possint.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse
videantur.

Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur.

Si enim ad populum me vocas, eum. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Non enim, si malum est dolor, carere eo malo satis est ad bene vivendum. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Sed tempus est, si videtur, et recta quidem ad me. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt.

Sed ad bona praeterita redeamus. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici.

Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam.

Age sane, inquam. At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere. Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Urgent tamen et nihil remittunt. Comprehensum, quod cognitum non habet? Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis;

Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere.

An haec ab eo non dicuntur?

Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium. Sed quid sentiat, non videtis. Ratio quidem vestra sic cogit.

Nos beatam vitam non depulsione mali, sed adeptione boni
iudicemus, nec eam cessando, sive gaudentem, ut Aristippus,
sive non dolentem, ut hic, sed agendo aliquid considerandove
quaeramus.

Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me
aberrare;
Manebit ergo amicitia tam diu, quam diu sequetur utilitas,
et, si utilitas amicitiam constituet, tollet eadem.

Erillus autem ad scientiam omnia revocans unum quoddam bonum
vidit, sed nec optimum nec quo vita gubernari possit.

Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Confecta res esset.

Is es profecto tu. Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Quod totum contra est. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Quod vestri quidem vel optime disputant, nihil opus esse eum, qui philosophus futurus sit, scire litteras.

Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Si id dicis, vicimus.

Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L.
Quae enim constituta sunt prima naturae, ad ea si voluptas accesserit, unum aliquod accesserit commodum corporis neque eam constitutionem summi boni, quae est proposta, mutaverit.

Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Semper enim ita adsumit aliquid, ut ea, quae prima dederit, non deserat. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Non potes, nisi retexueris illa. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis?

Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Non risu potius quam oratione eiciendum? Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. Ne vitationem quidem doloris ipsam per se quisquam in rebus expetendis putavit, nisi etiam evitare posset. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Ut pulsi recurrant? Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Nihil illinc huc pervenit. At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum.

Nemo est igitur, quin hanc affectionem animi probet atque laudet, qua non modo utilitas nulla quaeritur, sed contra utilitatem etiam conservatur fides.

Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn.

An nisi populari fama? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia?

Egone quaeris, inquit, quid sentiam?

Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Erat enim Polemonis. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Ergo, inquit, tibi Q. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Verum hoc idem saepe faciamus.

Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint.

Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Quippe: habes enim a rhetoribus;

Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi
oratio longa videri potest.

Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium
nominati sunt.
Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus?

Quid dubitas igitur mutare principia naturae? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis. Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae datum; Sed nimis multa. Restinguet citius, si ardentem acceperit. Sic exclusis sententiis reliquorum cum praeterea nulla esse possit, haec antiquorum valeat necesse est.

Primum divisit ineleganter; Paria sunt igitur.

Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt.

Eam stabilem appellas. Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Quod vestri non item. Et quidem, inquit, vehementer errat;

Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers?

Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn.

Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Odium autem et invidiam facile vitabis. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse;

Itaque omnis honos, omnis admiratio, omne studium ad virtutem et ad eas actiones, quae virtuti sunt consentaneae, refertur, eaque omnia, quae aut ita in animis sunt aut ita geruntur, uno nomine honesta dicuntur.

Ille incendat?

Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Illi enim inter se dissentiunt. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Ac tamen hic mallet non dolere.

Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit;

Equidem, sed audistine modo de Carneade?

Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Nec mihi illud dixeris: Haec enim ipsa mihi sunt voluptati, et erant illa Torquatis. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Cum autem venissemus in Academiae non sine causa nobilitata spatia, solitudo erat ea, quam volueramus. Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? De vacuitate doloris eadem sententia erit.

Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Quid sequatur, quid repugnet, vident. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt. Idemne, quod iucunde? Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Quamquam te quidem video minime esse deterritum.

Sed haec in pueris; An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Quis Aristidem non mortuum diligit? Sic vester sapiens magno aliquo emolumento commotus cicuta, si opus erit, dimicabit. Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros. Contineo me ab exemplis.

Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Ita prorsus, inquam; Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit;

Pauca mutat vel plura sane;

Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Non semper, inquam; Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem.

Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Cur post Tarentum ad Archytam? Rationis enim perfectio est virtus; Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Restinguet citius, si ardentem acceperit. Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit; Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia.

Sed fortuna fortis;

Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Nihil illinc huc pervenit. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae.

Quis hoc dicit? Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant.

Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere.

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Est igitur officium eius generis, quod nec in bonis ponatur nec in contrariis. Nemo igitur esse beatus potest.

Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero. Hoc non est positum in nostra actione. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Vide, quaeso, rectumne sit. Graece donan, Latine voluptatem vocant.

Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Venit ad extremum; Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Et nemo nimium beatus est; Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Sed quot homines, tot sententiae;

Certe non potest.

Etiam beatissimum? Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Quae est igitur causa istarum angustiarum? Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Quod quidem iam fit etiam in Academia.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. His enim rebus detractis negat se reperire in asotorum vita quod reprehendat. Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore.

Utrum enim sit voluptas in iis rebus, quas primas secundum
naturam esse diximus, necne sit ad id, quod agimus, nihil
interest.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam
videntur sequi;
Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere.

Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est doloris omnis amotio. Immo alio genere; Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.

Ita enim se Athenis collocavit, ut sit paene unus ex Atticis, ut id etiam cognomen videatur habiturus.

Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Dat enim intervalla et relaxat. Quonam, inquit, modo? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.

Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Nam ante Aristippus, et ille melius. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim.

Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta.

Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Itaque ab his ordiamur. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret.

Quae similitudo in genere etiam humano apparet.

Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Comprehensum, quod cognitum non habet? Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur;

Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? A mene tu? Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Recte dicis; Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta.

Zenonis est, inquam, hoc Stoici.

Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Tollenda est atque extrahenda radicitus. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Deinde dolorem quem maximum?

Ex quo intellegitur idem illud, solum bonum esse, quod honestum sit, idque esse beate vivere: honeste, id est cum virtute, vivere.

Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?

Hoc autem tempore, etsi multa in omni parte Athenarum sunt
in ipsis locis indicia summorum virorum, tamen ego illa
moveor exhedra.

Sed quot homines, tot sententiae;
At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate.

Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. Oculorum, inquit Plato, est in nobis sensus acerrimus, quibus sapientiam non cernimus. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Poterat autem inpune; At multis malis affectus. Illa tamen simplicia, vestra versuta.

Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante.

Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Quae cum essent dicta, discessimus. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus?

Et quod est munus, quod opus sapientiae? Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Non risu potius quam oratione eiciendum? Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit; Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur.

Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt. Quae contraria sunt his, malane? Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quo modo autem philosophus loquitur? Cum autem venissemus in Academiae non sine causa nobilitata spatia, solitudo erat ea, quam volueramus.

Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Quare ad ea primum, si videtur;

Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum
optimos viros, tum homines doctissimos.

Aristoteles, Xenocrates, tota illa familia non dabit, quippe
qui valitudinem, vires, divitias, gloriam, multa alia bona
esse dicant, laudabilia non dicant.

Sed quod proximum fuit non vidit. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Nos commodius agimus. Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti. Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus.

Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae,
illi propter spem vivere.

Ita finis bonorum existit secundum naturam vivere sic
affectum, ut optime is affici possit ad naturamque
accommodatissime.
Quibus autem in rebus tanta obscuratio non fit, fieri tamen potest, ut id ipsum, quod interest, non sit magnum.

Facit igitur Lucius noster prudenter, qui audire de summo bono potissimum velit; Eaedem res maneant alio modo. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur.

Non laboro, inquit, de nomine. Non igitur bene. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Dici enim nihil potest verius. Bonum integritas corporis: misera debilitas. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus.

Qui est in parvis malis. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem.

Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Ostendit pedes et pectus. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio. Quippe: habes enim a rhetoribus; Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Primum quid tu dicis breve? Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Cave putes quicquam esse verius. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Omnis enim est natura diligens sui.

Itaque omnis honos, omnis admiratio, omne studium ad
virtutem et ad eas actiones, quae virtuti sunt consentaneae,
refertur, eaque omnia, quae aut ita in animis sunt aut ita
geruntur, uno nomine honesta dicuntur.

Quid tibi, Torquate, quid huic Triario litterae, quid
historiae cognitioque rerum, quid poetarum evolutio, quid
tanta tot versuum memoria voluptatis affert?
Sin autem voluptatem putat adiungendam eam, quae sit in
motu-sic enim appellat hanc dulcem: in motu, illam nihil
dolentis in stabilitate-, quid tendit?

At iste non dolendi status non vocatur voluptas.

Suo enim quisque studio maxime ducitur.

Ostendit pedes et pectus. Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum.

Proclivi currit oratio.

Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Nec hoc ille non vidit, sed verborum magnificentia est et gloria delectatus. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim.

Sed quot homines, tot sententiae; Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Tanta vis admonitionis inest in locis; Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia.

Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn.

Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Ac tamen hic mallet non dolere. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse?

In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt.

Qui est in parvis malis. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Quis est tam dissimile homini. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Comprehensum, quod cognitum non habet? Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Quid igitur, inquit, eos responsuros putas?

Nec enim ille respirat, ante quam emersit, et catuli aeque
caeci, prius quam dispexerunt, ac si ita futuri semper
essent.

Itaque eo, quale sit, breviter, ut tempus postulat,
constituto accedam ad omnia tua, Torquate, nisi memoria
forte defecerit.

Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas.

Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem.

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. At multis malis affectus.

Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Sed ad bona praeterita redeamus. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Erit enim mecum, si tecum erit.

Summus dolor plures dies manere non potest?

Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit; Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Stoicos roga. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda.

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Ubi ut eam caperet aut quando? Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Quid nunc honeste dicit?

Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Quis enim est, qui non videat haec esse in natura rerum tria? Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Scisse enim te quis coarguere possit? Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere?

Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem.

Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Id mihi magnum videtur. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt. Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. Quod iam a me expectare noli. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Gerendus est mos, modo recte sentiat. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Non est igitur summum malum dolor. Urgent tamen et nihil remittunt.

Quamquam ea verba, quibus instituto veterum utimur pro
Latinis, ut ipsa philosophia, ut rhetorica, dialectica,
grammatica, geometria, musica, quamquam Latine ea dici
poterant, tamen, quoniam usu percepta sunt, nostra ducamus.

Nam e quibus locis quasi thesauris argumenta depromerentur,
vestri ne suspicati quidem sunt, superiores autem artificio
et via tradiderunt.
Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret.

Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt.

Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Iam in altera philosophiae parte. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Quorum altera prosunt, nocent altera. Et quae per vim oblatum stuprum volontaria morte lueret inventa est et qui interficeret filiam, ne stupraretur. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Sed fac ista esse non inportuna; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt;

Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Itaque contra est, ac dicitis; At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Et ais, si una littera commota sit, fore tota ut labet disciplina. Quae cum essent dicta, discessimus. Ita prorsus, inquam;

Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio.

Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus.

Nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt.
Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni
ipsi nescio quem illum anteponebas?

Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas,
ex illis efficere, quod velis?

Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia;

Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus.

Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab
Epicuro de laude amicitiae dicta sunt.

In omni enim arte vel studio vel quavis scientia vel in ipsa
virtute optimum quidque rarissimum est.
Vides igitur, si amicitiam sua caritate metiare, nihil esse
praestantius, sin emolumento, summas familiaritates
praediorum fructuosorum mercede superari.

Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et
fortasse suo iure.

Non est igitur voluptas bonum. Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur; Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Haec dicuntur inconstantissime. Hoc loco tenere se Triarius non potuit.

Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere.

Et non ex maxima parte de tota iudicabis?

Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Quid est enim aliud esse versutum? Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Collatio igitur ista te nihil iuvat.

Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Sed plane dicit quod intellegit. Cur deinde Metrodori liberos commendas? Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Nihilo magis. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere?

Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Refert tamen, quo modo. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Hoc simile tandem est? Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius.

Fadio Gallo, cuius in testamento scriptum esset se ab eo
rogatum ut omnis hereditas ad filiam perveniret.

Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L.
Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.

Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum.

Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit; Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Nullis enim partitionibus, nullis definitionibus utuntur ipsique dicunt ea se modo probare, quibus natura tacita adsentiatur. Tria genera bonorum;

At iam decimum annum in spelunca iacet. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Et quod est munus, quod opus sapientiae? A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Id quaeris, inquam, in quo, utrum respondero, verses te huc atque illuc necesse est. Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat.

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Proclivi currit oratio.

Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas? Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. At habetur! Et ego id scilicet nesciebam! Sed ut sit, etiamne post mortem coletur?

Illa tamen simplicia, vestra versuta.

Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Rationis enim perfectio est virtus; Quid censes in Latino fore? Sed ad bona praeterita redeamus. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere.

Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio.

Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Sit enim idem caecus, debilis. Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Stoicos roga.

Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno? De vacuitate doloris eadem sententia erit. Hanc se tuus Epicurus omnino ignorare dicit quam aut qualem esse velint qui honestate summum bonum metiantur. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere.